Jesus voorsien

Daar is 'n verskil tussen wat die wêreld bied en wat Jesus vandag bied.
Water is miskien die beste illustrasie. Daar is twee soorte water: soutwater en varswater. Hierdie wêreld het baie soutwater. Oseane vol. Daar is ook vars water – maar daarvoor moet jy soek. Nou lyk hulle omtrent dieselfde, behalwe dat die soutwater gewoonlik meer golwend is.  En wanneer ons gevul is met 'n dors so groot soos dié in ons siele, is dit baie aanloklik om te drink uit die oseane van soutwater wat die wêreld bied. Maar dit is dodelik. Hoe meer jy drink, hoe meer dors sal jy word. Dit lei net tot meer dehidrasie – en jy sal meer nodig hê, totdat dit jou doodmaak.

En jy weet wat dit is, ... die goed wat jy drink help nie. Dit het jou oomblikke van plesier gegee, maar laat ure, dae of jare van spyt, en leegheid.

Daar is net een wat sal bevredig. Jesus. Hy is genoeg. Hy is voldoende. Hy sorg vir jou. Nie net geestelik nie, maar fisies. Hy doen alles. En dit is iets wat ons regdeur ons lewens leer. Ook vandag.

Die dissipels moes die genoegsaamheid van Jesus leer, net soos Israel dit moes leer, net soos ons dit moet leer.

Jesus voorsien

1. Jesus Verskaf Rus
2. Die dissipels vergeet dat Jesus voorsien
3. Jesus voorsien kos.

Jesus Verskaf Rus

10 Die apostels het teruggekeer en vir Jesus vertel alles wat hulle gedoen het.

Die Apostels is so pas deur Jesus uitgestuur om sy mense uit ballingskap te roep. Uit duisternis. Uit slawerny - en te verklaar dat die koninkryk van God hier is. Die koninkryk van die Hemel het na die aarde gekom.

Hulle is sonder voorrade uitgestuur en is op hulle reis versorg terwyl hulle die koninkryk verkondig het. Alles wat hulle nodig gehad het, is voorsien net soos Jesus belowe het. En nou neem Hy hulle eenkant na Betsaida.

Toe het Hy het, met net hulle by Hom, na 'n dorp gegaan wat Betsaida genoem word. Die woorde is baie aangrypend – Hy neem hulle eenkant toe – eenkant van die wêreld om by Hom te wees. Hy het nie net teruggetrek nie. Maar eenkant toe getrek.

Waarom het Jesus Sy apostels hierheen geneem ? Lukas sê nie vir ons dat Matteus vertel dat dit was om te bid nie. Hulle het waarskynlik ook gerus. Ook die apostels het bloot rus nodig gehad.

Dit is iets wat ons in ons besige lewens moet hoor… ons doen so baie, maar op een of ander manier voel ons siele leeg. Ons het rus nodig. Daar is 'n soort leegheid wat nie van opstand kom nie. Dit kom nie van luiheid nie. Dit kom van dra wat gedra moet word. Dit kom van oor en oor opdaag, en dan besef dat jou hart steeds plat voel wanneer die dag verby is. Daardie soort leegheid kan 'n mens ontstel.

Baie mense leef stil binne daardie spanning. Hulle bly funksioneer. Hulle bly boodskappe beantwoord. Hulle bly werk toe gaan. Hulle bly rekeninge, gesprekke, boodskappe, verwagtinge, verantwoordelikhede, verpligtinge en daaglikse druk hanteer. Hulle bly probeer om 'n beter persoon te word. Hulle bly probeer om geduldig, getrou, eerlik en emosioneel stabiel te wees. Hulle mag selfs aanhou bid. Maar onder dit alles, bly iets 'n vraag vra wat hulle nie kan antwoord nie.

Waarom voel ek steeds so op ‘n afstand van my eie lewe? Waarom voel alles soos moeite sonder enige betekenisvolle gevoel van rigting? Waarom is ek leeg? Waarom bly ek aan die beweeg en voel ek binnekant steeds asof ek stilstaan? Waarom voel dit asof ek alles doen wat ek moet doen en steeds nie raak aan hoe die doel moet voel nie.

Daar is 'n rede waarom die hart in so 'n periode begin pyn. Mense is nie gemaak om net te leef deur iets te doen nie. Ons is nie gemaak om verpligtinge sonder verbintenis te dra nie, beweging sonder betekenis. Ons is nie bedoel vir inspanning in ons lewens sonder enige diep gevoel dat jy êrens aan behoort nie. Selfs sterk mense begin dan uitrafel. Selfs verantwoordelike mense begin wonder hoe lank hulle op dissipline alleen kan leef. Selfs opregte gelowiges kan begin verlore voel te midde van hul eie gehoorsaamheid.

En Hy het hulle eenkant toe geneem na 'n dorp... Jesus was dikwels alleen... Hy was dikwels alleen met sy dissipels. Om hulle te leer dat hulle waarde nie lê in wat hulle doen nie. Om hulle te leer dat dit een ding is om deur mense gesien te word, 'n ander om deur God gesien te word. Om hulle te leer dat dit oukei is om stil dae te hê.

En die beste plek om rus te vind, is by Jesus. ’n Verlate plek saam met Jesus is beter as ’n ryk land sonder Hom. Jesus is die Voorsiener. Ons moet tyd saam met Jesus hê om die wêreld aan te pak.  Ons moet alleen saam met Hom wees. Om nie eensaamheid te voel, selfs wanneer ons tussen mense is nie.

Die dissipels vergeet dat Jesus voorsien

Maar kyk, 'n groot skare kom.

11 Maar die skare het dit te wete gekom en Hom gevolg,; en Hy het hulle ontvang en met hulle gespreek oor die koninkryk van God, en die wat genesing nodig gehad het, gesond gemaak.  Die skares vind Hom. En wat doen Hy – Hy wys hulle nie weg nie, maar verwelkom hulle. Hy wys dat sy hart oop is vir hierdie skare. Daar is altyd plek aan Jesus se tafel. Hy kan vir die 12 sorg, maar Hy kan vir nog miljoene mense sorg wat na Hom toe kom. Vir jou en alle mense.

Hy het hulle ontvang en hulle alles gegee wat hulle nodig gehad het. Die mense het waarheid nodig gehad en Hy het met hulle gepraat, vers 11. Die mense het genesing nodig gehad, dus het Hy hulle gesond gemaak, vers 11. En die mense het kos nodig gehad, dus sal Hy hulle voed.

Is Jesus nie vol medelye nie? Hy voorsien in die behoeftes van mense. Hy sê nie: kom Sondag maar terug nie – ek is eintlik in die middel van iets. Nee, hy verwelkom hulle. Hy sorg vir hulle.

Hy sal jou nooit wegwys wanneer jy na Hom toe gaan nie. Hy het gesê: “Ek sal hom wat na My toe kom, nooit uitwerp nie” ( Johannes 6:37 ). Ons sien dus Sy medelye en Sy genade vir die skare. As jy vir die eerste keer of die 100ste keer hier is, welkom! Ek bid dat jy die omhelsing van Jesus sal voel. Die medelye van Jesus. Maar ons vergeet dit dikwels…

12 Dit het al skemer begin raak. Toe het die twaalf nader gekom en vir Hom gesê: Stuur die skare weg na die dorpe en plase in die omgewing om slaapplek en kos te gaan soek, want ons is hier in 'n verlate plek.

Ons bevind onsself in 'n "verlate plek" met "hongerige skares". Wat die Bybel probeer doen, is om ons te laat dink aan die Eksodus, toe God sy volk 40 jaar lank deur die woestyn na die beloofde land gelei het en in al hulle behoeftes voorsien het. Daar het God elke dag kos voorsien. Wat sou hier gebeur?

Maar die dissipels dink waarskynlik nie aan die uittog nie. Hulle dink nie eers aan die laaste storie waar hulle versorg is terwyl hulle geleer en genees het nie. Nee, net soos ons, het hulle vergeet van God se goedheid in die verlede en het hulle met bekommernis oor die hede geleef. Wat doen die 12 dissipels? Hulle dink aan 'n groot honger skare, en wat hulle daaraan moet doen. Hulle wonder oor kos en drank, nie veel anders as die Israeliete van ouds nie.

Onthou, hy het gesê: “Moenie iets vir julle reis saamneem nie” (9:3). Nou, in plaas daarvan om te onthou dat Jesus voorsien, sê hulle vir Jesus om die skares weg te stuur sodat hulle vir hulself kan sorg.

Ons moenie te gou oordeel nie. Dit is die gesindheid van die wêreld. Gaan sorg vir jouself. Ons vergeet die verlede en bekommer ons oor die hede. En ons spandeer die grootste deel van ons lewens om dieselfde dinge oor en oor te leer. Jesus is genoeg. Ons kry ook met nuwe en onbekende omstandighede te doen. 'n Nuwe tydperk in die lewe, 'n nuwe stryd in die gesin, nuwe omstandighede by die werkplek, en ons dink nie altyd terug aan hoe Jesus in die verlede vir ons gesorg het nie, ons dink net aan hoe ons deur hierdie ding sal kom.

13 Hy sê toe vir hulle: “Gee julle vir hulle iets te ete.” Kan julle julle die uitdrukking op hulle gesigte voorstel! Maar… maar… wat!?   U wil hê ons moet vir hulle iets gee om te eet? U besef tog, Jesus, ons is nie juis ryk TV-evangeliste wat net rond kan gaan en gratis goedjies uitdeel nie!?  Jesus, U ken duidelik nie die balansstaat nie. Jesus, sien U hoeveel mense hier is?  Maar Jesus…

MAAR Jesus… Hulle het gesê: “Ons het nie meer as vyf brode en twee visse nie, tensy ons self kos gaan koop vir al hierdie mense.”

Jesus was ernstig. Hulle kon dit skaars glo. Daar staan dat daar 5000 mans was, dus ons kan met veiligheid aanneem dat die skare baie groter was as jy die vroue en kinders insluit. Stel jou net voor jy vra die Susterhulp om kos gereed te hê vir 20000. Dis 50 keer die grootte van ons kerk.

Hulle het twee opsies gehad, óf deel wat hulle gehad het. Hulle het skaars genoeg gehad om 'n klein gesin te voed. Óf gaan dorp toe om kos te koop (waarvoor hulle nie geld gehad het nie). Hulle is ongelowig. Die opsie waaraan hulle nie gedink het nie, is om Jesus te vra. Om te bid.

Hierdie voorsiening is eenvoudig nie moontlik vir die dissipels nie. Hulle het nie die hulpbronne nie. Hulle kan dit nie doen nie. Dit is presies die punt. Ons kan nie ...

En in plaas daarvan om te sê: Maar Jesus… moet ons bid: “Here Jesus – voorsien wat ons self nie kan voorsien nie.”  Wat Hy beveel, gee Hy die krag om te doen. Soos Augustinus gesê het: “Beveel wat U wil, en gee wat U beveel.” Elke dissipel behoort dit te weet. Met die bevel kom die krag om die bevel te gehoorsaam. En wat is die bevel – laat die skape wei.

Hier is 'n toepassing vir elke prediknt. Voed my skape – dit is waartoe hulle geroep is! Dit lyk soos 'n onmoontlike taak. Dit is wat die Here hierdie dissipels beveel. Voed hierdie verlore skape.

Vertroue is 'n baie moeilike ding wanneer dit lyk asof jy nie die hulpbronne het nie. Dit verg nie veel vertroue in God vir jou om besluite te neem gebaseer op hoeveel jy in die bank het nie, gebaseer op jou eie krag, talente en energie.

Maar die vraag is: kan God met niks voorsien? Kan God voorsien wanneer ons hande leeg is? Kan Jesus werklik alles voorsien wat ons nodig het vir liggaam en siel, selfs wanneer dit lyk asof daar niks oor is nie? Wanneer ons leeg is. Wanneer ons geen krag of hulpbronne meer het nie?

Jesus voorsien

En Hy sê vir sy dissipels: “Laat hulle in groepe van omtrent vyftig elk gaan sit.” 15 En hulle het dit gedoen en almal laat gaan sit. Hy organiseer die skares in klein groepies en vra hulle om te gaan sit. Die tafel word voorberei, die kinders kom bymekaar om kos van die Voorsiener te ontvang. Jesus tree op as die gasheer en organiseerder. Dit is sy maaltyd, en Hy sal voorsien. Wanneer alles voorberei is, en die groepe almal op hul verskeie plekke sit, neem Hy die brood.

“Hy het die vyf brode en die twee visse geneem, na die hemel opgekyk en die seën daaroor uitgespreek.” Jesus het geweet waarvandaan alles kom. Elke goeie en volmaakte gawe kom van die Vader. En Hy bid vir die kos en dank daarvoor. Hy dank vir die bietjie wat Hy in sy hand het. God doen die res. Soms wag ons om dankie te sê totdat God iets gedoen het. Maar Jesus dank nie vir die wonderwerk nie, maar vir die vyf brode en twee visse. Dit is wat die Here gegee het – en hiermee sal Hy werk. Soms moet ons die bietjie wat God gegee het, gebruik. Hom daarvoor dank, en Hom vertrou vir die res.

Toe het Hy die brode gebreek en dit vir die dissipels gegee om dit aan die skare voor te sit.”

Let in die eerste plek op hoe Jesus nie direk aan die skare gee nie, maar dat die dissipels dit van Jesus neem en aan die skare gee. En elke keer as hulle na Jesus terugkeer, is daar nog. Die werkwoord hier is "hy het aangehou om aan hulle te gee."  Dus, in sekere sin, terwyl Jesus die wonderwerk verrig, voorsien die dissipels die kos vir die skare, net soos Jesus hulle gevra het om te doen. Hulle bedien die mense deur middel van sy krag en voorsiening. Dit is presies die les wat hy wou hê hulle moes leer in 9:3.

Let in die tweede plek daarop dat dit oor die lewe gaan. Ons kan so gou na die geestelike betekenis, of die dieper betekenis, spring. Maar kom ons stop net eers by die eenvoudige waarheid.

Jesus voed honger mense.

Hy gee om vir mense wat hier honger is en vul hulle met kos. Dit is nie een of ander soort geestelike brood en vis nie. Dit was regte brood. Regte vis. Wanneer Hy ons leer om te bid vir ons daaglikse brood, leer Hy ons om Hom te vertrou vir die aartappels, brood, pasta, pizza of burgers, en selfs die slaai en bone wat ons op die tafel sit. Dat daardie dinge 'n geskenk van Hom is. Dank Hom vir die braai vanmiddag. Of sop. Of wat jy ook al eet. Dis 'n geskenk. Hy voorsien fisies vir diegene wat in geloof na Hom toe kom. Hy gee om vir ons liggame. Dit is wat ons bely. in Sondag 1, "dat ek met liggaam en siel aan Jesus behoort." Of Sondag 46 dat ons alles wat ons vir liggaam en siel nodig het van Hom kan verwag.

En hy voorsien nie net die absolute minimum nie; hy voorsien in oorvloed. Tot oorvloed. 17 En hulle het almal geëet en versadig geword. En wat oorgebly het, is opgetel, twaalf mandjies vol brokstukke.

Dit herinner my aan die woorde van Ps 23 : “U berei 'n tafel voor my aangesig in die teenwoordigheid van my vyande, U salf my hoof met olie, my beker loop oor.” Dit is 'n beeld van oorvloed. Jy skink totdat die beker vol is, God skink totdat dit oorloop, midde-in die woestyn. Hy neem "niks" (die dissipels se leë hande) en verander dit in "meer as genoeg" (die 12 mandjies). Die manna in die Ou Testament was net genoeg vir elke persoon, terwyl Jesus se voorsiening oorskiet het. Iemand groter as Moses is hier, geliefdes!

Liewe gemeente, Jesus is genoeg in lewe en dood. Fisies en geestelik. Maar om fisies vir ewig te voorsien – moet Hy ook die brood uit die hemel voorsien, wat die ewige lewe gee. En dit is wat Hy doen. Hy voorsien brood. Regte brood. Regte kos. Maar Hy gee ook Homself. Wat die ware brood vir die ewige lewe is. Hy voorsien fisies vir die dissipels, maar Hy gee hulle ook Homself, sodat hulle Hom met die wêreld kan deel. En my gebed is dat jy nou sy woord sal eet. Dat dit jou sal versadig.

Vertrou Hom. Volg Hom. Hy sal jou na die beloofde land lei. Hy sal jou huis toe bring, en op pad sal Hy jou alles gee wat jy vir die reis nodig het.

Eendag in die herfs van 1874 het 'n blinde vrou in 'n woonstel in Manhattan die klop aan haar deur geantwoord. Sy het gevoel hoe iemand wat sonder 'n woord weg is, 'n gevoude papier in haar hand druk. Dit was tien dollar. Die vrou het nie geld gehad om die huur ten volle te betaal nie en het dus gebid dat die Here in haar behoefte sou voorsien. En hier was dit. Haar naam was Fanny Crosby, en sy het geskryf,

Al die pad lei my Verlosser my,

Wat moet ek verder nog vra?

Kan ek sy liefdevolle genade betwyfel.

Wie was deur die lewe my gids?

... want ek weet dat wat ookal my oorkom,

Jesus alle dinge goed doen.

Jesus voorsien vandag nog. Miskien bevind jy jouself op 'n verlate plek, en is die nood so groot dat jy jou nie kan indink dat dit gevul sal word nie.
Het jy al na Jesus gegaan?
Het jy al na die enigste een gegaan wat daardie honger kan stil maak, wat kan voorsien?

Amen.