Die ergste ding wat ons as mense in die gesig kan staar, is isolasie en die dood.
Dit is die oordeel vir die sonde. Daar word oneindig baie liedere oor die dood en eensaamheid geskryf. Ons almal vrees dit. Ons almal weet dat, sou ons ware self geopenbaar word, daar ‘n afstootlike duisternis binne ons sou wees. Selfs die liefdevolste mens sou daarvan terugdeins. Maar nie hierdie man nie. Nie Jesus nie. Hy word nie afgestoot nie, maar kom na die ergste, Hy kom na die behoeftigstes, en red hulle in hul nood.
Met Jesus se terugkoms het die skare Hom verwelkom, omdat almal vir Hom gewag het. Hier word Jesus deur die skares verwelkom en ingewag, terwyl vroeër in hierdie hoofstuk die Geraseners Hom gevra het om te vertrek. Jesus lok aan of Hy stoot af. Jy haat Hom of jy het Hom lief. Ons sien dit gereeld. En hoe meer jy van Jesus weet, hoe meer sal dit die geval wees.
Kyk, daar kom toe 'n man aan met die naam Jaïrus. Hy was 'n leier van die sinagoge. Hy het voor Jesus se voete neergeval en Hom gesmeek om na sy huis te kom, omdat sy enigste dogter, ongeveer twaalf jaar oud, op sterwe gelê het.
Jaïrus was 'n leier van die sinagoge. Dit was 'n posisie van hoë aansien en plaaslike gesag. Vir 'n man van sy stand om aan die voete van Jesus te val, was 'n radikale verandering en teken van nederigheid.
Om aan Jesus se voete te val, word amper altyd met aanbidding geassosieer. Deur dit in die openbaar te doen (Lukas 8:40), het Jaïrus dit baie duidelik gemaak dat sy sosiale status niks beteken in vergelyking met sy desperaatheid as vader nie. In die lig van die dood is ons bereid om alles te laat vaar om lewe te vind.
Die voete van Jesus maak alle mense gelyk. In vandag se teks sien ons die kontras tussen 'n welgestelde, gerespekteerde lid van die Joodse samelewing en 'n arm, onrein vrou in vers 47 wat albei by Jesus se voete neerval. Die enigste status wat mense aan Jesus se voete het, is hul eie behoefte. Die woord vir “gesmeek” is 'n sterk woord, wat beteken dat hy voortdurend by Jesus gepleit het. Dit vang die paniekerige, herhalende aard van ‘n ouer in krisis vas. Hy het Jesus nodig en het Hom nou nodig.
Jesus hoor die smeking van hierdie leier en maak aanstaltes om te gaan, maar gaan beslis nie so vinnig as wat Jaïrus sou wou hê nie, want op pad daarheen ontmoet Hy 'n vrou.
Die HERE van die lewe: Terwyl Hy op pad is om ‘n 12-jarige dooie dogter op te wek, herstel Hy ook 'n dogter wat 12 jaar lank gebloei het:
-
Die dogter wat gebloei het
-
Die dogter wat gesterf het
Die dogter wat gebloei het
Op pad daarheen het die skares Jesus verdring. 43Onder hulle was daar 'n vrou wat al twaalf jaar lank aan bloedvloeiing gely het en reeds alles wat sy besit, aan dokters bestee het, maar sy kon deur niemand genees word nie.
Terwyl 'n meisie op die drumpel van die dood staan, is daar 'n vinnige tussenspel, asof dit wil sê: “Jaïrus, dit kan wag.” Jesus is nie haastig nie. Hy is altyd betyds. Jy sien hom nooit angstig raak of rondhardloop nie. Dis asof Hy weet sy tyd is God se tyd. As iemand ons onderbreek wanneer ons met iets besig is, is ons geneig om gefrustreerd te raak. Jesus sien dit as 'n goddelike geleentheid.
Ons ontmoet 'n vrou. Lukas gee vir ons 'n redelike gedetailleerde beskrywing van haar. Hy vertel ons drie dinge. Eerstens, dat sy bloedvloeiing het, dit beteken sy is onrein, 'n uitgeworpene in die samelewing. Niemand sou enigiets met haar te doen wou gehad het nie. Ons lees in Levitikus 15:
“Indien dit sou gebeur dat 'n vrou buite die tyd van haar menstruasie vir ‘n lang tyd bloei of dat sy langer as haar menstruasie bloei, is sy onrein vir die duur van haar onrein afskeiding soos wanneer sy menstrueer: Sy is onrein. Enige bed waarop sy gedurende haar afskeiding lê, is soos die bed waarop sy tydens haar menstruasie lê, en enigiets waarop sy sit, is ook onrein soos wat dit sou wees tydens die onreinheid van haar menstruasie. Elkeen wat daaraan raak, is onrein.”
Sy was onrein – dit het beteken dat sy in sosiale opsig dood was. Nie net was sy ‘n uitgeworpene nie, maar tweedens het sy niks gehad om Hom aan te bied nie.
Sy het al haar inkomste aan dokters bestee. Geen hulpbronne om aan te bied nie. Niks om na Jesus te bring nie. Sy het met leë hande gekom. Elke laaste sent was weg.
En boonop het sy met ‘n gevoel van hopeloosheid en desperaatheid gekom. Die teks sê dat sy deur niemand genees kon word nie. Daar was geen menslike geneesmiddel beskikbaar vir hierdie siekte nie. Dit was hopeloos.
Sy het as 'n uitgeworpene gekom, sonder geld, sonder menslike hoop. Maar sy het gekom met die gedagte dat as sy net by Jesus kon uitkom om Hom aan te raak, sou sy dalk genees kon word. Uit pure desperaatheid is dit presies wat sy gedoen het.
Sy het van agter af nader gekom en die soom van sy bokleed aangeraak – en haar bloedvloeiing het onmiddellik opgehou. Onmiddellik. Sonder om daarvoor te smeek. Sonder om daarvoor te betaal. Geen dokters nie. Geen wagtyd nie. Onmiddellik is dit wat soos 'n leeftyd van doelbewuste uitsluiting en isolasie moes gevoel het, verby. Sy is rein. Dit is die krag van die Skeppergod. In 'n oomblik is sy herstel. Dit is nie 'n langdurige proses met baie doktersbesoeke nie. Dit is oombliklik. Dit is opstandingskrag. Die krag van herstel. Dit is die krag van God.
Liewe gemeente, wanneer jy genees word, is dit in 'n oomblik. As Jesus na jou toe kom en jou vind waar jy ook al is, en jou genees, word jou lewe van duisternis na lig oorgedra. Van dood na lewe. Van beskuldigde na geregverdigde. Onmiddellik. Wanneer Hy op die laaste dag terugkeer, sal dit nie 'n lang, uitgerekte proses wees nie. Dit sal oombliklik wees.
"Wie het My aangeraak?” het Jesus gevra. Toe almal dit ontken, het Petrus gesê: “Meester, die skare dring tog rondom U saam en druk teen U aan.” ‘n Man se dogter lê sterwend, maar Jesus neem die tyd om te stop en uit te vind wie Hom aangeraak het. Dit was duidelik dat die vrou bang was om die waarheid te vertel… en almal rondom haar ontken dit. Maar Petrus, die ywerige dissipel wat hy is, sê gefrustreerd: “Meester, daar is allerhande mense wat rondom ons saamdrom wat U aanraak.” Maar Petrus het nie geweet dat daar iemand was wat Hom met 'n spesifieke doel aangeraak het nie.
Maar Jesus het gesê: “Iemand het My aangeraak, want Ek het agtergekom dat daar krag uit My vloei.” Hy weet hierdie persoon moet nie net fisies herstel word nie, maar ook in haar verhoudings en in die lewe. Hy wou hê dat die vrou meer as net van haar siekte genees moes word; Hy wou hê dat sy sosiaal herstel en persoonlik geken moes word, selfs al “kos” dit Jaïrus kosbare minute. Hy wou hê sy moes aan Hom erkenning gee voor al die mense, en Hy wil aan haar erkenning gee. Hy dring daarop aan dat iemand Hom aangeraak het omdat Hy geweet het dat daar krag van Hom uitgegaan het. Die krag wat Hy gehad het om te genees – het Hy aan haar gegee.
4oe die vrou besef dat haar optrede nie ongemerk verbygegaan het nie, het sy bewend voor Hom kom neerval. Die woord “bewend” vang haar vrees vir die sosiale gevolge vas. ’n Bloedafskeiding het haar “onrein” gemaak onder die Levitiese wet; deur Jesus aan te raak, het sy Hom tegnies ook onrein gemaak. Maar sy kan nie meer wegkruip vir die lig van sy teenwoordigheid nie. En sy val voor Hom neer.
Sy het toe voor die hele volk vertel waarom sy Hom aangeraak het en hoe sy onmiddellik gesond geword het.
Hier is 'n openbare verklaring van alles wat Jesus vir haar gedoen het. Net soos aan die man in die vorige verhaal gesê is om te vertel van alles wat Jesus vir hom gedoen het, so kom hierdie vrou uit haar dop en vertel presies wat gebeur het. Sy erken voor almal dat Jesus mag het, en Hy erken haar ook in die openbaar, herstel haar en noem haar “dogter”.
Toe sê Hy vir haar: “Dogter, jou geloof het jou gered.”
Dit is die enigste keer dat Jesus iemand “dogter” noem. Elke dogter is net so kosbaar vir God as wat Jaïrus se dogter vir hom is. In die openbaar neem Jesus haar aan in die familie van God. Ons gaan na Jesus om een of ander probleem op te los, maar Hy wil baie meer hê. Hy is nie daar om ons probleme op te los nie, maar om ons in die geheel te herstel. Ons word geroep om 'n geliefde familielid te wees. Jesus wou haar nie laat wegkom met die idee dat dit bloot 'n wonderwerk of magiese krag was wat haar genees het nie. Nee, dit was haar geloof in Hom. Haar verhouding met Hom het genesing gebring. En dit het Vrede herstel.
“Gaan in vrede!” Jesus sê vir haar dat haar ballingskap verby is. Sy is fisies heel, sosiaal herstel in haar gemeenskap, en geestelik reg met God. Shalom. Nie net ‘n afwesigheid van konflik nie, maar die volheid van die lewe. God in vrede. Ons kan hier ophou, maar Jesus is nog nie klaar nie.
Terwyl dit alles aan die gang is, kan jy jou voorstel hoe dit vir Jaïrus was wat daar staan en wag, terwyl hy wonder wat gebeur. En terwyl Jesus nog praat, kry hulle die slegste nuus.
Ons lees: 49Terwyl Hy nog praat, kom daar iemand van die leier van die sinagoge se huis af en sê: “U dogter is nou net dood. Moenie die leermeester langer lastig val nie.”
Die dogter wat gesterf het
Vir Jaïrus was die wag onuithoubaar. Maar Jesuswil hom leer: Hy is nie net ‘n dokterwat ontbied kan word nie, maar die Here van die lewe op Wie jy moet vertrou. Teen die tyd dat Jesus klaar was met die vrou, het die nuus gekom dat die meisie gesterf het. Jesus het Jaïrus verby die punt gestoot waar ‘n probleem “opgelos” word na 'n plek waar hy op 'n opstanding moes vertrou. Waar hy net so hulpeloos soos die vrou was.
Maar Jesus het dit gehoor en vir hom gesê: “Moenie ontsteld wees nie. Glo net, en sy sal gered word.” Vir die vrou het Hy sopas gesê: “Jou geloof het jou gered.” Jaïrus moes dit gehoor het. En nou kyk Jesus na Jaïrus en sê: “Glo net, en sy sal gered word.” Moenie bang wees nie. Moenie bang wees soos die dissipels toe die storm hulle in die boot oorval het nie. Moenie bang wees soos die Geraseners wat My gevra het om weg te gaan nie. Moenie dat jou omstandighede jou reaksie bepaal nie, maar laat Ek die Een wees. Jaïrus, het jy gesien wat Ek sopas vir daardie vrou gedoen het omdat sy geglo het? Sy is tot die lewe herstel. Volheid van die lewe in verhouding met God en ander.
Toe Jesus by die huis aankom, het Hy niemand toegelaat om saam met Hom in te gaan nie, behalwe Petrus, Johannes, Jakobus, en die kind se vader en moeder. Jesus neem sy drie mees vertroude dissipels saam met Hom. Die wat na die berg van Verheerliking sou gaan, die wat in die tuin sou waak en bid. Die rede waarom Hy dit hier doen, is omdat die boonste kamer waar die meisie gelê het, waarskynlik nie baie groot was nie. En dit sou vol gewees het. Hierdie drie sou die wêreld vertel wat in daardie kamer gebeur het.
Terwyl hulle loop, kan jy jou die toneel voorstel. In daardie dae het hulle professionele rouklaers gehad, en daar sou luidkeels oor die meisie gehuil gewees het.
Almal het gehuil en gerou oor haar. Maar Jesus het gesê: “Moenie huil nie, want sy het nie gesterf nie, maar slaap net.” Dit is verwonderend. Wat sê Jesus hier? Hy bedoel nie regtig dat die kind slaap nie. Die kind is amptelik dood verklaar. Daar was geen hartklop, geen pols nie. Daarom lees ons: 53Hulle het Hom egter uitgelag, omdat hulle geweet het dat sy gesterf het.
Nee, hy sê nie hulle was verkeerd oor die feit dat sy fisies dood was nie. Maar Hy sê iets oor die krag van die dood wat deur die krag van die lewe verbreek sou word. Deur geloof in Christus is die dood nie finaal nie en is dit so omkeerbaar soos om iemand uit die slaap wakker te maak. Hy sê vir diegene wat glo is die dood bloot soos om aan die slaap te raak, en te wag om deur die stem van die lewe wakker gemaak te word.
Maar Jesus het haar aan die hand geneem en uitgeroep: “Meisie, word wakker!” Dit beteken net: “Staan op!” Jesus doen presies wat hierdie kind se ouers op 'n sonnige oggend sou doen. Hy gaan sit, vat haar hand en sê: “Liefie, dis tyd om op te staan.” En sy doen dit.
Jesus staan voor die mees onverbiddelike, onontkombare vyand van die mensdom en sy krag is so groot dat Hy hierdie kind aan die hand hou en haar saggies regop trek en uit die dood uit oplig. “My kind, staan op.” Jesus sê deur middel van sy dade: “As Ek jou aan die hand het, is die dood self niks anders as slaap nie.”
Hy verander die dood self. Vir diegene in Christus is die dood afgegradeer na “slaap” omdat Jesus die mag het om ons enige oomblik “wakker te maak”. Wat 'n troos! Die dood is dood. Ons hoef nie meer in slawerny daaraan te leef nie.
Haar gees het teruggekeer, en sy het dadelik opgestaan. Jesus het beveel dat hulle vir haar iets te ete moet gee. ‘n Pragtige lewe herstel. Eet iets. Eet ontbyt. 'n Lewe waarvoor ons almal bestem was, geliefdes. ‘n Familie verbind deur diep gewortelde fisiese en emosionele verhoudings. 'n Lewe wat vir ewig moontlik is met Jesus. Hierdie meisie sou weer gesterf het. Of liewer, weer aan die slaap geraak het, maar sy sou ander sien sterf het. Miskien haar ouers. Maar sy sou onthou dat daar Een is wat leef, wat mag oor die dood het. Opstanding beteken hoop vir ons.
Haar ouers was oorstelp van blydskap, maar Jesus het hulle opdrag gegee om vir niemand te vertel wat gebeur het nie.
Hoekom? Omdat sy tyd nog nie aangebreek het nie. Mense moes Hom volg, nie vir wat Hy gedoen het nie, maar vir wie Hy was. Die Messias – die Een wat gekom het om lewe te gee. En verhoudings te herstel. 'n Vrou kon weer die samelewing betree, 'n meisie kon haar familie terugkry. Alles as gevolg van wat Hy gedoen het. Maar om dit te doen, sou Hy hul isolasie, hul dood op Homself moes neem. Hy het hulle albei aangeraak.
Daar is niks meer vreesaanjaend en verskriklik as om alleen te wees nie. Geïsoleerd. Afgesny. Daar is niks meer verwoestend en verskriklik as om 'n kind te verloor nie. Daar is niks meer isolerend as mense wat jou vermy nie.
Maar dit is niks in vergelyking met Jesus se eie verlies nie.
Hy het sy Vader se hand aan die kruis moes loslaat.
Hy het in die graf ingegaan sodat ons daaruit opgewek kan word.
Hy het sy Vader se hand losgelaat sodat ons kan weet dat, sodra Hy ons aan die hand vat, Hy ons nooit ooit sal verlaat nie.
Amen.