NGB Art 35 : In die nagmaal ontvang ons die voedsel vir die lewe oppad na die nuwe hemel en die nuwe aarde!

Predikant: 
Ds HH van Alten
Gemeente: 
(onbekend)
Datum: 
2012-02-19
Teks: 
Openbaring 5
Preek Inhoud: 

Kopiereg word voorbehou.

Indien u die preek wil gebruik kontak
asseblief ds HH van Alten

 

Preek – NGB,
artikel 35

 

Geliefde gemeente
van ons Here, Jesus Christus,

Barak Obama, die president van Amerika het nodig om te eet. Die
koningin van Nederland het nodig om te eet. Die staatspresident van Suid-Afrika
het nodig om te eet. Die koningin van Engeland het nodig om te eet. Elke mens
het ‘n liggaam wat met gewone, aardse voedsel onderhou moet word, selfs die
magtigste en mees invloedryke mense op aarde. Of: dalk juis die magtigste en mees invloedryke mense op aarde. Dit is
immers hulle wat die tempo en die druk van ‘n propvol program met waardigheid moet
kan volhou; hulle kan nie sommer net vakansie gaan hou nie, hulle kan nie eenvoudig
siekverlof vat nie. Nee, die konings en koninginne van hierdie wêreld moet kan
volhou!

Nou, broers en susters, die christen het buiten die gewone, liggaamlike
lewe ook nog ‘n ander lewe in hom. Volgens artikel 35 is daar in die christen
ook nog ‘n geestelike en hemelse lewe, die lewe van die wedergeborene, wat God
in ons werk deur die Woord van die evangelie. En vir daardie lewe gee God óók
kos – geestelike en hemelse kos. En ons het dit nodig, broers en susters, want
konings en koninginne moet immers kan volhou! Ja, dit is wat ons is! Christus
het van ons konings en priesters gemaak, en ons sal as konings op die aarde
heers (Openb. 5:10). En daarvoor is die brood en die wyn van die nagmaal
onmisbaar. Die nagmaal is die kos van konings en koninginne wat oppad gaan na
die nuwe hemel en die nuwe aarde. Die nagmaal is koningskos vir die geestelike
lewe!

Tema: In die nagmaal ontvang ons die voedsel vir die lewe oppad na
die nuwe hemel en die nuwe aarde!

  1. Die Lam word ‘n Leeu
  2. Die Leeu bly ook ‘n Lam

 

1. Gemeente, ons belydenis dra duidelik die spore van die tyd waarin
dit opgestel is. En dit blyk in besonder in artikel 35, wat gaan oor die
nagmaal. Hier kom na vore watter sentrale rol die nagmaal in die eeu van die
Reformasie gespeel het. As ons vandag opnuut ‘n belydenis sou moes opstel, sou ons
hoogswaarskynlik nie so baie aandag daaraan bestee het nie, eenvoudig omdat dit
‘n minder sentrale strydpunt in ons tyd is. Maar, let wel, dit beteken nie dat
hierdie uitgebreide behandeling vir ons sy relevansie verloor het nie.
Inteendeel, in hierdie behandeling, waarin veral die stryd teen die Roomse kerk
na vore kom, lê daar vir ons ‘n beginsel wat vandag nog steeds baie belangrik
is! Kom ons kyk weer vinnig wat die kern van die stryd tussen Rome en die
Reformatore was…

Volgens Rome verander die brood en wyn fisies in die liggaam en
bloed van die Here Jesus – ons het waarskynlik almal al hiervan gehoor. Wanneer
die priester die woorde uitspreek “dit is my liggaam” (in Latyn), dan vind daar
een of ander bonatuurlike verandering plaas, wat met ‘n groot woord
‘transsubstansiasie’ genoem word. En omdat die brood en wyn fisies verander in
die liggaam en bloed van Christus, daarom is die breking van die brood en die
vergieting van die wyn elke keer weer ‘n offer! Wat Christus destyds aan die
kruis gedoen het, dit herhaal homself by elke viering van die mis (die Roomse
nagmaal). Elke keer weer gee Christus Homself oor soos ‘n Lam wat na die
slagplek gelei word.

 

Maar… is dit nou nie wonderlik nie? Christus, so naby aan ons! Hy
kom plant op dié manier sy kruis in die middel van ons lewens! Word die offer
van Christus op dié manier nie ‘n geweldige werklikheid nie? Vergelyk dít nou
met wat óns glo van die nagmaal. Christus is, volgens ons nagmaalsleer,
liggaamlik in die hemel aan die regterhand van die Vader – sjoe, dit is nogal
‘n groot afstand, ‘n groot afstand tussen sy glorie in die hemel en ons
moeitevolle bestaan hier op aarde. En verder vier ons aan die nagmaal maar net die
gedagtenis aan sy dood – ja maar, dit
was dan so lank gelede! Dit wil dus voorkom asof die nagmaal spreek van ‘n
Christus wat hoog en ver is, terwyl die Roomse mis spreek van ‘n Christus wat
tot by ons neergedaal het. Sou ons nie almal geneig wees om die Roomse weergawe
van die nagmaal te verkies nie?

Maar kom ons dink bietjie verder, broers en susters. Dink bietjie hieraan:
die nagmaal is nie slegs bedoel vir daardie oomblik van die viering nie, maar dit
is bedoel vir die lewe van elke dag; elke dag – by my werk, by die skool, by
die huis – is ek veronderstel om die krag en waarde van die nagmaal te kan
beleef. Maar wat het die Roomse lidmaat vir die lewe van elke dag aan ‘n
Christus wat elke dag weer geoffer moet word? Elke dag opnuut moet Christus
deur sy offer die weg na God oopmaak; dus, elke dag opnuut staan die Roomse
gelowige weer voor dieselfde muur wat hom van God skei; elke dag opnuut moet hy
die sleutel gaan haal om die hemel oop te sluit, net om die volgende dag maar
weer te vind dat die hemel gesluit is. Nooit kom hy hiermee klaar nie, nooit
het hy vrye toegang tot God nie, vir die grootste deel van sy tyd hier op aarde
lewe hy onder ‘n geslote hemel. Ja, dan mag dit vir die Roomse miskien voel
asof hy Christus vir daardie oomblik van die misviering baie naby aan hom het,
maar dit is enkel en alleen gesigsbedrog. Want wat maak hy wanneer hy kort
daarna met moeite sy werk moet gaan doen, wat maak hy wanneer hy swaarkry,
wanneer hy ‘n geliefde aan die dood moet afstaan, of wanneer hy probleme in sy
gesin of in sy huwelik of by die werk ervaar? Ja, wat dan? Waarheen gaan hy
dan? Want dan is Christus skielik baie, baie ver. Dan is Christus maar net ‘n
offer wat nog wag om gebring te word, nutteloos vir daardie oomblik in sy lewe
wanneer hy dit so bitter nodig het…

 

En ons dan? Ons sê Christus het eenmaal aan die kruis gesterf en Hy
is nou in die hemel – bied dit enigsins iets méér vir die lewe van elke dag as
wat die Roomse lidmaat het? Wel, gemeente, om vir jou iets te wys van die
waarde van die nagmaal, soos wat ons dit op grond van die Bybel verstaan, het ons
saam uit Openbaring 5 gelees, want daarin lê vir ons ‘n belangrike aanwysing
met Wie ons te make het in die nagmaal, maar vervolgens ook vir ons gewone lewens.
Kom ons kyk…

In Openbaring 5 sien Johannes in God se regterhand ‘n boekrol.
Hierdie boekrol is van binne en van buite beskrywe, wat ‘n aanduiding is dat
alle beskikbare skryfruimte benut is. Dit was ongewoon in daardie tyd om ‘n
boekrol aan beide kante te beskrywe, en dit maak ons nuuskierig na die inhoud
daarvan. Wat is so belangrik dat alle beskikbare ruimte opgebruik moet word?
Maar die inhoud bly vir eers nog ‘n geheim, want die boekrol is goed verseël
met sewe seëls. Die inhoud is skynbaar topgeheim. En tóg is dit die bedoeling
dat hierdie geheime inhoud bekend moet word, want die boekrol word in God se
regterhand aangebied aan iemand wat waardig is om dit oop te maak. Maar –
helaas! – niemand beskik oor die vereiste bevoegdheid om die boekrol oop te
maak en die inhoud daarvan te lees nie. En wanneer hierdie realiteit tot
Johannes deurdring, begin hy huil…

 

Kom nou, Johannes, is dit nou nie ‘n bietjie oordrewe nie!? As die
boek toebly, nou ja, dit is mos ook nie die einde van die wêreld nie!? Of is
dit dalk wel? Ons moet onthou, gemeente, waarvoor Johannes hier in die hemel
is. Volgens hoofstuk 4:1 het Johannes gekom om die onthulling van die toekoms
mee te maak; ons lees daar: “Kom op hierheen, en Ek sal jou toon wat ná hierdie
dinge moet gebeur.” In hierdie einste boekrol vind ons dus die openbaring van
wat in die toekoms gaan gebeur; die hele geskiedenis vanaf Jesus se hemelvaart
tot by die wederkoms – ook jou en my eie lewensgeskiedenis – word in hierdie
boek beskrywe. En as hierdie boek toebly, wat word dan van die geskiedenis, en
wat word dan van God se ingrype in die geskiedenis? Nee, broers en susters, die
boek kan en mag nie toebly nie; dit sou inderdaad rede wees om grootliks te huil!
Want dit sou beteken dat die hele geskiedenis eenvoudig aan die noodlot
oorgelaat word – niemand wat meer daaroor beheer het nie, niemand wat meer die
geskiedenis lei na sy bedoelde voltooiing nie. Konings en koninginne moet nou
maar self hulle pad deur hierdie lewe probeer vind. Dit sou inderdaad ‘n groot ramp
wees!

Maar dan sien ons in vers 5 hoe Johannes deur een van die
vier-en-twintig ouderlinge toegeroep word om op te hou huil. Hoekom? Want
iemand het oorwin! Daar is dus ‘n kandidaat wat voldoen aan die eise om die
boekrol, met die verloop van die geskiedenis daarin, te kan oopmaak. En kyk hoe
Hy in ves 5 genoem word: “die Leeu wat uit die stam van Juda is…” Hier word die
profesie van vader Jakob oor sy seun Juda in Genesis 49 in herinnering geroep.
Uit die stam van Juda sal immers ‘n Koning en ‘n Redder voortkom wat so sterk
is soos ‘n leeu. En nou hoor ons in Openbaring 5 dat hierdie profesie
werklikheid geword het; die Leeu het gekom, en Hy het oorwin! Verder word Hy
ook nog genoem: die wortel van Dawid. Let wel, Hy kom nie uit die wortel,
Dawid, nie. Nee, Hy is self die wortel van Dawid. Die Messias wat dus uit die
stam van Juda voortgekom het, uit die nageslag van Dawid, Hy is nie slegs ‘n
nákomeling van Dawid nie, maar ook sy vóórloper. Hy is die Ewige wat aan Dawid
voorafgaan.

 

Gemeente, dit is vir almal duidelik met Wie ons hier te make het.
Die ewige Seun van God, wat die wortel is waaruit die koningslyn van Dawid sou
voortkom, Hy het in sy menswording en vernedering sélf ‘n nákomeling van Dawid
geword. Hy het mens geword uit die geslag van Dawid en het as sondelose Lam die
sondes van die wêreld gedra! Hy het aan die kruis gehang, Hy het neergedaal na
die hel, Hy het gesterf en is begrawe – ter wille van ons sondes! Máár, broers en susters, toe was sy werk
ook klaar!
Geen herhaling was nodig nie: dit is volbring! En dit is vanweë
daardie voltooide werk aan die kruis, dat ons in Openbaring 5 oog in oog staan
met die Leeu van Juda, die Koning van die konings en die Heer van alle here!
Die Lam het die sonde en die dood oorwin, en daarom mag Hy as Leeu nou
volledige beheer neem van die geskiedenis tot aan die einde. Die Lam het ‘n
Leeu geword!

En, gemeente, dít is wat ons aan die nagmaal mag vier, in
teenstelling tot die Roomse mis. Die Roomse sê: “Ek het Christus naby my, elke
dag offer ek Hom weer.” Nee, verkeerd! Christus het eenmaal as Lam gesterf, en
daarom mag ons sê: Die Leeu – Christus! – regeer oor die hele geskiedenis, ook
oor myne, ook oor dié van my geliefdes. Hy is aan die regterhand van die Vader
in die hemel; dáár regeer Hy nou oor alle geskiedenis. Ons dien dus nie ‘n
offerlam wat gereed staan om geoffer te word nie, een waarvan ons die voordeel
en nut nog moet ontvang nie. Nee, ons dien Hom wat reeds gesterf en opgestaan het,
en daarom mag ons vandag die seën daarvan ervaar, want Hy regeer! Daar is niks
in die geskiedenis wat sy heerskappy ontgaan nie. Sterker nog: Hy máák
geskiedenis – Koninkryksgeskiedenis!

 

Alles wat hier op aarde gebeur, is die geskiedenis wat Christus in
hierdie wêreld maak. Wanneer Libië ‘n nuwe regering kry, dan maak Christus
geskiedenis tot verwesenliking van sy
Koninkryk. Wanneer amper 400 gevangenes in ‘n tronk in Honduras doodbrand, dan
maak die Leeu van Juda geskiedenis. Wanneer ons staatspresident die parlement
open, dan gebruik die Seun van God dit om die geskiedenis te rig na sy doel.
Wanneer ons deur moeilike tye gaan, siekte en huweliksprobleme en finansiële
probleme ervaar, geliefdes verloor – ja, broers en susters, hoe moeilik dit
alles ook al mag wees, dan bely ons steeds: dit is alles deel van die weg na
die hemelse Koninkryk. En die Seun van God het aan die kruis die reg verwerf om
dit alles volmaak te lei en te beheer.

En só kan ons na die gebeure van elke dag in ‘n ander lig kyk; ons
lees nou die koerant met ‘n dieper begrip. Die antwoord wat ons kan gee op die
aanhoudende televisie-nuus oor die skokkendste wêreldgebeure, vind ons in
Christus se oopbreek van die sewe seëls wat jy in die hoofstukke ná Openbaring
5 kan lees: oorlogsperde galop oor die wêreld, die siele van die martelare roep
voortdurend om wraak; ons sien aardbewings; die son word swart soos ‘n harige
sak, en die maan word soos bloed. Ons weet dat die sterre gaan wyk en dat die
hemel gaan wyk soos ‘n boek wat opgerol word. Dit alles gáán kom; terloops, dit
is alreeds hier.

 

En daarom word ek getroos deur ‘n verhoogde Christus. My troos lê
nie in ‘n Lam wat elke dag maar weer geslag moet word nie. My troos lê in die
Leeu, wat vanuit die sentrum van sy Koninkryk alles regeer. Niemand sal hierdie
Leeu van Juda onderkry nie, niemand sal sy volgelinge onderkry nie. Die
geskiedenis is in sy hande. En daarom, broers en susters, soos wat die
nagmaalsformulier sê, laat ons nie vaskyk in die sigbare tekens van brood en
wyn nie, want dit is presies dit: gewone brood en gewone wyn! Maar laat ons in
geloof ons harte ophef na die hemel, waar Jesus Christus aan die regterhand van
die Vader is. Die wete dat Hy die wêreld en my lewe regeer, is soos kos vir die
siel. Ek kan verder gaan, ek kan môre gaan lewe. Ek is nie bang vir Dinsdag en
Woensdag nie. Ek kan my werk by die kantoor gaan doen, en ook my huiswerk is
deel van Christus se beheersing van die geskiedenis. Tuinwerk en kosmaak –
alles is dit opgeskrywe in die boek van die geskiedenis. Gaan daarom vanaf die
nagmaalstafel verder, broers en susters, en lewe! Want die Lam het ‘n Leeu
geword, en Hy regeer tot heil van al sy kinders!

Vervolgens: Die Leeu bly
ook ‘n Lam.

 

2. Op aanwysing van een van die ouderlinge kyk Johannes vervolgens om
hom heen om te sien wie hierdie oorwinnaar is waarvan sopas gepraat is. En dan,
reg in die sentrum van die hemelse troonsaal, sien hy ‘n Lam staan op wie almal
gefokus is. Dit moes vir Johannes nogal ‘n verrassing gewees het: want hy soek
na die Leeu, die koning onder die diere, en hy vind ‘n Lam, wat die spore van
slagting dra. Hy het die krag van die Leeu verwag, maar hy vind die liefde en
opoffering van die Lam. Gemeente, by Johannes se aanskouing van die Lam word
as’t ware twee beelde inmekaar geskuif – die beeld van vernedering én die beeld
van oorwinning. Enersyds is daar die tekens van slagting en van vernedering
(“‘n Lam asof Hy geslag is”), maar andersyds ook die tekens van oorwinning,
want hierdie Lam staan regop, en Hy het sewe horings as teken van sy krag, en
sewe oë wat die hele aarde oorsien. Dit is ‘n unieke beeld: vernedering gevolg
deur verhoging, heerskappy as gevolg van die offer. En dit is presies hoe Jesus
Christus regeer: sy heerskappy is inderdaad ‘n heerskappy van liefdevolle
selfopoffering. Hy is koninklik en tog ook kwesbaar, sterk en tog ook weerloos.

En, gemeente, hier leer ons iets baie belangriks oor die manier
waarop
die Leeu die wêreldgeskiedenis beheer en regeer. Ons het in die
eerste punt gesien dat Hy die Leeu is wat alles lei en beheer, maar Hy doen dit
nie deur in blindelingse krag alles voor Hom te verslind nie; hierdie Leeu maak
nie misbruik van sy krag om sy doel te bereik nie. Die Koninkryk van die Leeu
wat tog Lam gebly het, is in dié opsig anders as die koninkryke van hierdie
wêreld. Die koninkryke van die wêreld soek daarna om naam te maak en hulleself
te bevestig deur krag en deur geweld; dit gaan oor wie die meeste geld en die
meeste wapentuig kan vertoon; en daarby probeer die koninkryke van hierdie
wêreld aanhangers en burgers wen deur middel van allerhande wêreldse
propoganda. Dit gaan oor magsvertoon, soos wat Iran die afgelope week weer
gedoen het, deur met hulle skepe verby Israel se grense te vaar.

Maar, gemeente, die Leeu van Juda, Koning van die hemelse koninkryk,
het op die mees unieke wyse sy koninkryk ingelui – nee, nie deur krag of deur
geweld nie, maar deur selfopoffering. Hy het Homself gegee, Hy het Homself
opgeoffer en sy eie bloed gestort. En hoe werf Hy nou burgers? Deur hulle te
laat hoor en sien en proe wat Hy vir hulle gedoen het en hulle onder die indruk
te bring van sy selfopoffering vir hulle. Ja, die Lam wat Leeu geword het, bly
ook Lam; Hy bly die tekens van sy slagting dra tot in alle ewigheid. Nee,
Hy word nie elke keer opnuut geoffer nie, maar dit wat Hy eenmaal gedoen het,
bly sigbaar en tasbaar as herinnering vir al sy koninkryksburgers.

 

En daarmee is ook die uitnodiging vir ons vandag baie duidelik: kom
eet in geloof van die brood en kom drink in geloof van die wyn, want daardeur
kry jy deel aan My en aan my Koninkryk. Dit is wat artikel 35 ook sê: “so
waarlik as wat ons die sakrament ontvang en in ons hande hou en dit met ons
mond eet en drink en dit daarna ons lewe in stand hou, net so waarlik ontvang
ons vir ons geestelike lewe in ons siele deur die geloof die ware liggaam en
die ware bloed van Christus, ons enigste Verlosser.” Wie dus in geloof eet en
drink, kry deel aan die Lam – aan sy vernedering, maar ook aan sy oorwinning en
verhoging. Wie in geloof homself met die vernederde Lam wil assosieer wanneer
ons nagmaal vier, mag vervolgens ook as oorwinnaar gaan lewe. Hy mag koning en
priester wees, want dit is presies wat die Lam verdien het; Hy is, volgens
Openbaring 5:9 en 10, geslag en het ons vir God met sy bloed gekoop uit elke
stam en taal en volk en nasie, en het ons konings en priesters vir onse God
gemaak, en ons sal as konings op die aarde heers.

Broer en suster, moet jou dus nie skaam vir die Leeu, wat steeds Lam
is nie. Want dit is jou behoud, by Hom vind jy die ingang na die grootste en
mooiste en magtigste koninkryk wat daar ooit was. Gaan haal jou paspoort na
hierdie Koninkryk by die Lam, en regeer vervolgens saam met die Leeu as koning!
Wees priester en koning in jou lewe van elke dag. Offer jou as priester aan God
in gebed en ‘n heilige lewenswandel, en regeer as koning oor die sonde wat
reeds oorwin is.

 

Gemeente, dit is die wyse waarop Jesus Christus regeer en waarop Hy
sy koninkryk vol maak met burgers. Ons mag daarom nie slegs spreek van
oorwinning nie; nee, ons begin altyd by die vernedering, ons begin by die
bloed, ons begin by die slagting, want dít is die manier waarop Christus mense
trek. Dít is ook die manier waarop ons sendingwerk doen – ons dwing mense nie
met geweld nie, ons forseer hulle nie om kerk toe te kom nie, ons getuig nie
met stokke en gewere in ons hande nie; nee, deur middel van die verkondiging
van die gekruisigde Lam, bring ons mense om deel te hê aan die oorwinningslewe
met de Leeu.

Laat ons en alle mense daarom leer om aanbidders van die Lám te
wees, sodat ons ook konings saam met die Leeu kan wees. En waar mooier om dit
te sien en te beleef as aan die nagmaal. Wanneer ons daar van die brood eet en
uit die beker drink, dan bewerk Christus dat ons sy liefde en genade en
wêreldheerskappy kan voel en gryp. Hy maak die saligheid wat daar in Homself
bestaan vir ons sigbaar en tasbaar. Kom beleef dit, konings en koninginne! Kom
geniet van hierdie koningskos, en gaan lewe dan ook daaruit! ‘n Lewe van lof en
aanbidding: “Aan Hom wat op die troon sit, en aan die Lam kom toe die lof en
die eer en die heerlikheid en die krag tot in alle ewigheid.”

Amen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Liturgie
(oggend)

 

  • VOORPSALM Ps. 23

Votum Ps. 121:1

Seëngroet: Ons hulp is in die Naam van die Here wat hemel en
aarde gemaak het. Genade vir julle en vrede van God ons Vader, en van die Here
Jesus Christus. Amen.

Sing Ps. 123

Wetslesing + Sondag 38 (oor die vierde gebod)

Sing Ps. 92:1 en 6

Gebed

Teks: NGB, artikel 35

Lees: Openbaring 5

Sing Skr. 8:1 en 2

Preek

Amenlied Skr. 45:1, 8-10

Gebed

Kollekte

Slotsang Skr. 9:1, 5 en 6

Seën: Die genade van ons Here Jesus Christus, en die liefde van
God, en die gemeenskap van die Heilige Gees is met julle almal. Amen.
/
Die Here sal jou seën en jou behoed, die Here sal sy aangesig oor jou laat skyn
en jou genadig wees, die Here sal sy aangesig oor jou verhef en aan jou sy
vrede gee. Amen.

 

 

 

 

 

 

Liturgie: 

(kyk in preek)